Şenol Çöm

Filmin Adı : Terapi – Therapy
Yönetmen: Şenol ÇÖM
Süre: 02.04
Format: HD
Görüntü Yönetmeni: Furkanı SARI
Kameraman: Enes SEYHAN
Kurgu: Furkan ÇETİNKAYA
Proje Danışmanı: Dr. Tarık DOĞAN
Müzik: Kofia – Leve Palestine
Sinopsis: Şehrin izbe bir bodrum katında, loş ışıklar altında bir grup insan çember oluşturmuş oturmaktadır. Ortam bir terapi seansını andırsa da buradakiler alkol veya madde bağımlısı değildir; onlar “Vazgeçemeyenler”ir.Her katılımcı, boykot etmesi gerektiğini bildiği ama bir türlü bırakamadığı o “yasaklı” markayla olan sancılı ilişkisini itiraf eder.

“Within a derelict urban subterranean space, a collective is assembled in a circular configuration under subdued, chiaroscuro lighting. Although the spatial arrangement mirrors a clinical therapeutic milieu, the participants are not defined by conventional chemical dependencies; rather, they are ‘The Non-Renunciators’  Each individual articulates a fractured narrative regarding their pathological attachment to ‘proscribed’ brands—entities they are ethically compelled to boycott, yet from which they remain cognitively and behaviorally unable to detach.”

Oyuncular: Halil İbrahim AKDEMİR, Nejla ÖRS, Mehmet Ali Kaya, Zeynep Tuğba TUTUŞ, Sude EROĞLU, Şevval Su AYSEL, Merve ACAR, İrem SU

Film Afişi : Terapi Film Afiş
Film Fragmanı :

Yönetmen Görüşü:

Yönetmen Görüşü: “Terapi”

Modern dünyada vicdan, cüzdan ile ideoloji arasında sıkışmış bir rehinedir. “Terapi”, bireyin etik değerleri ile gündelik konforu arasındaki o derin, karanlık ve çoğu zaman itiraf edilemeyen uçurumu kadraj altına alıyor.

Günümüzde “boykot”, sadece siyasi bir duruş değil, aynı zamanda bir kimlik inşası haline geldi. Ancak bu filmde amacım, izleyiciye neyi tüketip neyi tüketmemesi gerektiğini söyleyen didaktik bir ders vermek değil; aksine, hepimizin içindeki o “irade zayıflığını” ve modern insanın bağımlılık estetiğini sorgulamaktır.

Tematik Yaklaşım: Modern Günah Çıkarma

Filmin geçtiği izbe bodrum katını, kolektif suçluluk duygumuzun bir yansıması, yani zihnimizin yeraltı katı olarak kurguladım. Bir terapi seansı formunu seçmemin nedeni, marka sadakatinin artık psikolojik bir bağımlılık seviyesine ulaşmış olmasıdır. Karakterlerim; bir bir cilt bakımı ürününün kutusuna, bir teknoloji devinin arayüzüne ya da bir temizlik ürününün beyazlığına yenik düşerken aslında birer “günahkâr” gibi hissediyorlar. Bu, 21. yüzyılın yeni nesil itiraf odasıdır.

Neden Bu Film?

“Terapi”, bir “hayır” diyememe hikayesidir. İzleyici, perdede itirafları dinlerken kendi cebindeki telefonu, üzerindeki kıyafeti ya da vazgeçemediği o ürünü düşünecek. Film bittiğinde sormasını istediğim soru şudur: “Gerçekten özgür müyüz, yoksa sadece daha iyi tasarlanmış hapishanelerin müşterileri miyiz?”

Bu kısa film; vazgeçmenin ağırlığı ile alışkanlığın hafifliği arasında gidip gelen her modern insanın trajikomik bir portresidir.